Mr Sheri 9

@Vanarchain Internet zawsze był opowieścią o progach. Każda era przychodzi z obietnicą, która wydaje się niemal oczywista wstecz: informacje powinny być wyszukiwalne, komunikacja powinna być natychmiastowa, kreatywność powinna być możliwa do dzielenia się, a możliwości nie powinny być ograniczone przez geografię. Jednak każdy krok naprzód niósł również znane napięcie. Technologia rozwija się szybko, podczas gdy zaufanie rozwija się wolno. Przyjmujemy to, co wydaje się użyteczne, ale w pełni akceptujemy tylko to, co wydaje się niezawodne.
Blockchain, mimo wszystkich swoich ambicji, żyje w tym napięciu od lat. Wprowadził potężny pomysł – że ludzie mogą koordynować wartość i własność bez polegania na jednej centralnej władzy – ale zmagał się z przetłumaczeniem tego pomysłu na doświadczenia, które mają sens dla większości ludzi. Dla wielu spoza wczesnych adopcyjnych kręgów, Web3 wciąż wydaje się miejscem, w którym potrzebujesz przewodnika: mylące ustawienia portfela, nieznany język, błędy o wysokiej stawce i ciągły strach, że jeden zły klik może być nieodwracalny. Nawet gdy podstawowa technologia jest solidna, ludzki doświadczenie może wydawać się kruche.

@FOGO
Pod powierzchnią nowoczesnego internetu kryje się cicha frustracja. Możemy streamować film w kilka sekund, przesyłać pieniądze przez granice za pomocą jednego kliknięcia i koordynować całe społeczności za pomocą małych świecących prostokątów w naszych rękach. Jednak w momencie, gdy prosimy nasze cyfrowe systemy o podzielenie się własnością – pieniędzy, tożsamości, sztuki, dostępu, zasad – nagle akceptujemy świat, który wydaje się wolniejszy, bardziej ryzykowny i trudniejszy do zaufania, niż powinien.
Ta luka między tym, czego oczekujemy od technologii, a tym, co doświadczamy, nie jest tylko niewygodna. Kształtuje to, kto może uczestniczyć, kto czuje się bezpiecznie, a które pomysły przetrwają poza bańką wczesnych użytkowników. Przez lata blockchain niósł ze sobą obietnicę: możliwość koordynowania wartości i prawdy bez polegania na jednym strażniku. Ale codzienna rzeczywistość często była kompromisem. Albo sieć jest zdecentralizowana, ale boryka się z rzeczywistym popytem, albo działa szybko, ale wydaje się zbyt krucha, zbyt wyspecjalizowana, zbyt trudna do zintegrowania w bałagan, w którym żyją normalni ludzie.