Trzy tygodnie temu usunąłem 847 rozmów z historii ChatGPT.

To zajęło około dwudziestu minut. Na początku przeszukałem je dokładnie, a potem zaznaczyłem wszystkie i usunąłem hurtowo. Interfejs potwierdził usunięcie. Rozmowy zniknęły.

Poczułem coś, co mogę opisać tylko jako cyfrową higienę.

Potem przeczytałem o tym, jak faktycznie działają pipeline treningowe.

Usunięcie z interfejsu nie oznacza usunięcia z modelu.

Rozmowy przetworzone przed ich usunięciem mogły już przyczynić się do wag modelu. Model uczył się z nich zanim je usunąłem. Interfejs się oczyścił. Wpływ nie zniknął.

Zacząłem myśleć o tym, co tak naprawdę oznacza przycisk „usuń” w scentralizowanych systemach AI.

Oznacza to, że nie możesz już zobaczyć danych. Nie oznacza to, że dane nie wpływają już na system.

Ta asymetria jest na tyle subtelna, że większość ludzi nigdy tego nie zauważa. Przyciski „usuń” wyglądają jak narzędzie prywatności. W rzeczywistości to kontrola widoku.

To, co buduje @OpenGradient , jest architektonicznie inne.

Wiadomości są szyfrowane na urządzeniu, zanim je opuszczą. Przetwarzane wewnątrz środowisk TEE, do których sama platforma nie ma dostępu. Mniej danych trafia na serwer od samego początku.

Co oznacza, że jest mniej do usunięcia, ponieważ mniej zostało zachowane na początku.

Nie mogę jeszcze w pełni zweryfikować tego twierdzenia bez przeprowadzenia własnego audytu.
Ale przestałem traktować przycisk „usuń” tak, jakby oznaczał to, co wygląda na to, że oznacza.

847 rozmów zniknęło z mojego widoku.

Szczerze mówiąc, nie wiem, w co jeszcze mogą być wciąż zaangażowane.

#opg $OPG