Regulacja rynków w kryptowalutach (MiCA), uchwalona przez Unię Europejską w celu ustanowienia zharmonizowanego ramy dla kryptowalut, wyznacza odrębne ścieżki regulacyjne dla emisji stablecoinów—klasyfikowanych jako tokeny powiązane z aktywami (ART) i tokeny pieniądza elektronicznego (EMT)—w przeciwieństwie do kryptowalut niepopartych, takich jak tokeny użytkowe czy zdecentralizowane kryptowaluty, takie jak Bitcoin. Ta różnica wynika z postrzeganych ryzyk systemowych związanych ze stablecoinami, które mają na celu utrzymanie stabilnej wartości dzięki zabezpieczeniom w rezerwach, co z kolei wymaga ścisłej kontroli, aby złagodzić potencjalne zagrożenia dla stabilności finansowej i ochrony konsumentów.
Niepodparte aktywa kryptograficzne, pozbawione takich powiązań wartości, podlegają lżejszemu reżimowi regulacyjnemu skoncentrowanemu głównie na przejrzystości i integralności rynku.
Zgodnie z MiCA, emisja stablecoinów nakłada rygorystyczne wymagania autoryzacyjne na emitentów, zobowiązując ich do uzyskania wcześniejszej zgody od krajowego organu kompetentnego w UE, a dla EMTs szczególnie, emitenci muszą być licencjonowani jako instytucje kredytowe lub instytucje pieniądza elektronicznego.
To kontrastuje ostro z niepodpartymi aktywami kryptograficznymi, gdzie zazwyczaj nie są wymagane takie zezwolenia przed emisją; zamiast tego, emitenci muszą jedynie powiadomić organy o oferowaniu aktywów publicznie lub ubieganiu się o przyjęcie na platformy handlowe, pod warunkiem, że przestrzegają podstawowych obowiązków dotyczących ujawnień.
Podwyższona bariera dla stablecoinów zapewnia, że tylko podmioty z solidnymi strukturami zarządzania, w tym skutecznym zarządzaniem ryzykiem i planami ciągłości działania, mogą wejść na rynek, co zmniejsza prawdopodobieństwo niewypłacalności emitenta lub awarii operacyjnych, które mogłyby się rozprzestrzenić w systemie finansowym.
Kluczowym elementem ram MiCA dla stablecoinów jest obowiązek utrzymania płynnych rezerw równych wartości wydanych tokenów, z częścią trzymaną jako zdeponowane środki na oddzielnych kontach w celu ułatwienia szybkich wykupów po wartości nominalnej dla posiadaczy tokenów.
Te rezerwy muszą być inwestowane ostrożnie, podlegając ograniczeniom, które priorytetują bezpieczeństwo i płynność, a emitenci są zobowiązani do wdrożenia procesów uzgadniania, aby zapewnić ciągłe dostosowanie między rezerwami a wydanymi tokenami.
W porównaniu, niepodparte aktywa kryptograficzne nie podlegają takim wymaganiom rezerwy, ponieważ ich wartość wynika z dynamiki rynku, a nie z aktywów podstawowych, co pozwala emitentom na większą elastyczność, ale naraża posiadaczy na zwiększoną zmienność bez regulacyjnych zabezpieczeń dla zachowania wartości.
MiCA dodatkowo wymaga od emitentów stablecoinów publikacji szczegółowych białych ksiąg, które przedstawiają nie tylko cechy i ryzyka tokenów, ale także mechanizmy zarządzania rezerwami i prawa do wykupu, które są egzekwowalnymi roszczeniami dla posiadaczy.
Podczas gdy niepodparte aktywa kryptograficzne również wymagają białych ksiąg podkreślających przejrzystość w zakresie technologii, zarządzania (jeśli dotyczy) i potencjalnych ryzyk, dokumenty te pełnią bardziej informacyjną rolę bez dodatkowych warstw odpowiedzialności związanych z stabilnością opartą na rezerwach.
Ta dysproporcja podkreśla intencję MiCA do budowania zaufania do stablecoinów poprzez zwiększoną przejrzystość, podczas gdy niepodparte aktywa polegają na odpowiedzialności napędzanej przez rynek.
Ustawienia nadzorujące w ramach MiCA zwiększają obciążenie regulacyjne dla emitentów stablecoinów, z nadzorem Europejskiego Banku Centralnego dla znaczących tokenów i krajowych organów dla innych, obejmujące regularne audyty, testy warunków skrajnych i monitorowanie zgodności w celu zapobiegania ryzyku systemowemu.
Niepodparte aktywa kryptograficzne, przeciwnie, podlegają reżimowi nadzorczemu skoncentrowanemu na zapobieganiu nadużyciom rynkowym i zapewnieniu ochrony konsumentów poprzez środki przejrzystości, bez intensywnej kontroli zarządzania stosowanej do stablecoinów z powodu ich zdecentralizowanej natury i braku centralnych emitentów.
To lżejsze nadzór nad niepodparty aktywami ułatwia innowacje i szybkie wejście na rynek, ale może utrzymywać podatności inwestorów w zmiennych środowiskach.
Różnicowy wpływ tych wymagań na emisję jest głęboki: dla stablecoinów zwiększone koszty zgodności, w tym rezerwy kapitałowe i procesy autoryzacyjne, stawiają znaczące bariery wejścia, potencjalnie konsolidując rynek wśród uznanych instytucji finansowych i ograniczając innowacje ze strony mniejszych podmiotów.
Jednak ten system wzmacnia legitymację i interoperacyjność w ramach ekosystemu finansowego UE, umożliwiając stablecoinom pełnienie roli wiarygodnych instrumentów płatniczych. W przeciwieństwie do tego, stosunkowo łagodny reżim dla niepodpartych aktywów kryptograficznych promuje dostępność i działalność przedsiębiorczą, pozwalając zdecentralizowanym projektom rozwijać się przy minimalnych wstępnych przeszkodach regulacyjnych, choć kosztem większej ekspozycji na oszustwa, manipulacje i niestabilność cenową.
Ostatecznie, bifurkacyjne podejście MiCA równoważy promowanie bezpiecznego rynku aktywów cyfrowych z zachęcaniem do postępu technologicznego, dostosowując intensywność regulacyjną do inherentnych ryzyk każdej klasy aktywów.
