siedziałem w kawiarni tego dnia. Nie myślałem tak naprawdę o niczym. Po prostu obserwowałem dwóch ludzi przy stole, którzy cicho się kłócili. Rozmawiali o infrastrukturze AI. Jeden z nich powiedział, że wszystko zamienia się w warstwy narzędzi na wierzchu narzędzi. Drugi ciągle powtarzał, że abstrakcja jest kluczem.
to utkwiło mi w pamięci na jakiś czas.
później, kiedy zacząłem myśleć o dostrojeniu GUI i współdzielonych systemach GPU, zdałem sobie sprawę, że tak naprawdę nie mówili o abstrakcji. Mówili o czymś, co ma dystans. Dystans między ludźmi a systemami, które budują. Dystans między wkładem a nagrodą.