Zauwałem coś dziwnego w sposobie, w jaki większość projektów robotycznych mówi o przyszłości. Rozmowa niemal zawsze kręci się wokół zdolności — szybsze modele, lepsza lokomocja, bardziej zręczne ręce, mądrzejsza sztuczna inteligencja. Wszystko kręci się wokół tego, co roboty mogą zrobić. O tym, co się stanie, gdy roboty staną się wystarczająco zdolne, aby rzeczywiście uczestniczyć w realnej gospodarce, prawie nikt nie mówi.

Protokół Fabric przyciągnął moją uwagę, ponieważ zaczyna od tego drugiego pytania.

Na papierze, Fabric opisuje się jako otwarta sieć do budowania, zarządzania i koordynowania robotów ogólnego przeznaczenia poprzez weryfikowalne obliczenia i publiczny rejestr. To brzmi technicznie, niemal sterylnie. Ale kiedy spojrzysz bliżej, idea za tym wydaje się bardziej filozoficzna niż mechaniczna. Fabric nie próbuje zaprojektować lepszej ręki robota ani mądrzejszego systemu nawigacji. Próbują ustalić, jak roboty mogą istnieć w ramach wspólnego systemu gospodarczego, bez tego, aby wszystko było kontrolowane przez kilka firm.