Istnieje paradoks, który łamie oczekiwania nawet mądrych inwestorów: aktywa mogą przynosić dochód i jednocześnie tracić na wartości. To nie jest błąd strategii ani 'niefortunny rynek'. To normalny stan systemu.
Kluczowe zamieszanie polega na pomieszaniu dwóch różnych pojęć: dochodowości i wzrostu ceny. Dochodowość to przepływ. Cena to ocena. Żyją one różnym życiem i bardzo rzadko rosną jednocześnie.
Rynkowi jest obojętne, jak bardzo aktywo jest użyteczne. Jedzenie jest potrzebne wszystkim, ale rolnicy bankrutują. Ropa jest podstawą gospodarki, ale firmy naftowe latami stagnują. Internet jest niezbędny, ale telekomy nie stają się bogatsze proporcjonalnie do popytu.
Cena odzwierciedla nie użyteczność, a oczekiwania. Rosnie, kiedy pieniądze jeszcze nie wpłynęły, kiedy jest nadzieja, kiedy przyszłość wydaje się jaśniejsza od teraźniejszości. Kiedy aktywa stają się zwyczajne i wplecione w życie, rynek przestaje za nie przepłacać.
To dlatego możliwa jest sytuacja, w której dochód jest, a kapitał nie rośnie. Odsetki jedynie kompensują deprecjację. Formalnie wszystko działa, ale wizualnie — stąpanie w miejscu.
To najtrudniejsza faza dla inwestora. Ponieważ sprawdza nie strategię, a psychikę. Rynek nie nagradza cierpliwości od razu. Nagradza ją później — i nie wszystkich.
Ważne jest zrozumienie: brak wzrostu — nie zawsze błąd. Często to po prostu faza, w której rynek nic nie obiecuje. A ten, kto to przetrwa, zostaje w grze dłużej niż inni.
Bogactwo pojawia się nie tam, gdzie jest rentowność, i nie tam, gdzie jest wzrost. A tylko w rzadkim momencie, gdy te dwie rzeczy zbiegają się w czasie.